Het titelloze debuut van de Nederlands/Amerikaanse Signe Tollefsen maakte een stevige indruk: volgroeide persoonlijke liedjes met avontuurlijke harmonieën. Op 'Hayes' (Cavalier) zet ze die lijn voort, maar ditmaal met een duister, gruizig randje. De akoestische instrumentatie heeft plaats gemaakt voor een prominente elektrische gitaar en lekker ruimtelijke productie. Denk aan het niemandsland tussen KD Lang en PJ Harvey en je komt aardig in de richting. Op een enkel minder moment na steekt het album compositorisch prima in elkaar en Tollefsen kruipt met genoegen in haar liedjes. Slim, stoer, eigenzinnig en sexy; één van de betere Nederlandse releases de afgelopen maanden (RJ)

'I am a drunk orchestra swinging from major to minor', zomaar een regel uit één van de liedjes op Signes tweede album Hayes.  De verschijning van deze Amerikaans-Nederlandse singer-songwriter is niet minder opvallend. Ze heeft een volle bos rode krullen en speelt graag de verleidelijke dame. Haar enorme stembereik blijft ook niet onopgemerkt. Namen als Heather Nova en Anneke van Giersbergen wellen omhoog. Tollefsen legt veel drama in haar stem en zuigt je mee in haar wereld vol nachtelijke avonturen. Bij Hayes' Nijmeegse release concert staat er whiskey op het podium. Zo te horen heeft het drinken en roken nog niet veel stemschade toegebracht. Ook op haar concentratie heeft het opvallend weinig effect. Ze regisseert elk detail nauwkeurig. Op Hayes verlegt Signe haar focus van akoestisch naar electrisch; een nieuwe wereld is open gegaan. Dat maakt nu al nieuwsgierig naar haar volgende plaat. (Rosanne de Boer)